Νόστιμον Ήμαρ

Σήμερα στις 12:07 μ.μ.
Την απλοποίηση της ελληνικής γραφής ζητά ο κύπριος ευρωβουλευτής Μάριος
Ματσάκης,
με σχετική εισήγηση που υπέβαλε προς τον υπουργό Παιδείας της Κύπρου Ανδρέα
Δημητρίου. Την πρόταση του κοινοποίησε και στους Έλληνες ευρωβουλευτές.

Ο κ. Ματσάκης προτείνει στον Κύπριο υπουργό τη σύσταση μιας ολιγομελούς
επιτροπής γλωσσολόγων, οι οποίοι θα μπορούσαν, εμπεριστατωμένα να
ενδιατρίψουν επί του θέματος και να δώσουν μια επιστημονικά έγκυρη πρόταση
για τον εκμοντερνισμό/ απλοποίηση της Ελληνικής γραφής.
Στην επιστολή του ο Κύπριος ευρωβουλευτής παραθέτει ως τροφή για σκέψη' τα
εξής:

1. Να καταργηθούν τα γράμματα 'η' και 'υ' και να αντικατασταθούν από το
γράμμα 'ι'.

2. Να καταργηθεί το γράμμα 'ω' και να αντικατασταθεί από το γράμμα 'ο'.

3. Να καταργηθούν οι εξής συνδυασμοί γραμμάτων και να αντικατασταθούν
ως εξής: 'αι'---> 'ε', 'ει'--->'ι', 'οι--->ι', 'υι'--->ι', 'αυ'--->'αβ',
'ευ'--->'εβ'

4. Να καταργηθεί η χρήση του 'γγ' και να αντικατασταθεί από το 'γκ'.

5. Να καταργηθεί το τελικό γράμμα 'ς' και να αντικατασταθεί από το
γράμμα 'σ'.

Ως αποτέλεσμα των ανωτέρω αλλαγών, αναφέρει ευρωβουλευτής, το Ελληνικό
αλφάβητο θα έχει μόνο 21γράμματα(α, β, γ, δ, ε, ζ, θ, ι, κ, λ, μ, ν ,ξ , ο
,π, ρ, σ, τ, φ, χ, ψ) και ένα μόνο δίψηφο (το 'ου').
Ο κ. Ματσάκης υποστηρίζει ότι η απλοποίηση της Ελληνικής γραφής καθίσταται
αναγκαία μέσα στα πλαίσια μιας τάσης ενωτικής πορείας των γλωσσών στην
Ευρωπαϊκή Ένωση. Επιπλέον, μια τέτοια αλλαγή θα καταστήσει την Ελληνική
γραφή πιο απλή και πολύ πιο εύχρηστη. Ιδιαίτερα όσον αφορά την χρήση
ηλεκτρονικού υπολογιστή και σε σχέση με μεγάλο αριθμό ατόμων που έχουν
διάφορες μορφές δυσλεξίας'.

Προωθήστε το mail αυτό για την ενημέρωση του κόσμου για τη νέα αυτή και
δόλια ανθελληνική επίθεση, με το πρόσχημα δήθεν του εκσυγχρονισμού της (ήδη
επικίνδυνα ρημαγμένης τα τελευταία χρόνια) γλώσσας μας!

Υ.Γ. ΤΟ "ΔΟΓΜΑ ΧΕΝΡΙ ΚΙΣΣΙΓΚΕΡ":

Ο Ελληνικός λαός είναι δυσκολοκυβέρνητος και γι' αυτό πρέπει να τον πλήξουμε βαθιά στις πολιτισμικές του ρίζες. Τότε ίσως συνετισθεί. Εννοώ δηλαδή, να πλήξουμε:
1. τη γλώσσα,

2. τη θρησκεία,

3. τα πνευματικά και ιστορικά του αποθέματα, ώστε να εξουδετερώσουμε
κάθε δυνατότητα του να αναπτυχθεί, να διακριθεί, να επικρατήσει για να μη
μας παρενοχλεί στα Βαλκάνια, να μη μας παρενοχλεί στην Ανατολική Μεσόγειο,
στη Μέση Ανατολή, σε όλη αυτή σε όλη αυτή τη νευραλγική περιοχή μεγάλης
στρατηγικής σημασίας για μας, για την πολιτική των ΗΠΑ.

ΣΥΝΟΛΙΚΟ ΣΧΟΛΙΟ:

Ας τολμήσει κάποιος ξένος να προτείνει σε Γάλλο να εξαλείψει τους τρεις
τόνους, ή να γράψει το beaucoup - bocou, ή το couteau - couto.

Aς τολμήσει να προτείνει σε ένα Άγγλο να γράψει αντί thought -thot, αντί
wrought - rot,

ή

σε ένα Γερμανό να γράψει αντί Gemutsbeschaffenheit -Gemutsbesafenheit , ή
αντί Erbschleicher - Erbsleiher

και θα δούμε τι θα γίνει!!

Από jimanic @ Παρασκευή, 19 Φεβρουαρίου 2010 7:14 μμ
Permalink | Σχόλια
Tags: Αταξινόμητα

EΘΝΟΣ- Της Ελένη Καλογερίνη -Μια συνεχής αγωνία, μια έκσταση και ένα μουρμουρητό, μια δύσπνοια, μια αφόρητη αφηρημάδα και ένα συνεχές κλάμα καταγράφουν το χαρακτήρα, την αισθητική και την αντίληψη που έχουμε για το τι «εστί έρως». «Έπεσε έρωτας, μεγάλη ανασφάλεια» κάτι σαν crash test, αδύνατον να εξηγηθεί λογικά μέχρι που έρχεται ο καιρός της αποκαθήλωσης και μαρμαρώνουμε σαν τη γυναίκα του Λωτ. «Αυτό ήταν λοιπόν, πάει το παραμύθι!» λέμε συχνά, προσδοκώντας μια επιβεβαίωση έστω, ότι έχουμε κάνει λάθος. Τέλος πάντων. Είναι σαφές ότι η μέθη του έρωτα δεν συζητείται, απλώς βιώνεται. Άλλωστε τι να πει κανείς περί συντριβής και ταπείνωσης, περί προδοσίας και αυτογνωσίας, πώς να περιγράψει κανείς τον μέγιστο πόνο, τι να πεις όταν η «έκσταση» μεταφράζεται σε πραλίνες και πλαστικά λουλούδια, όταν μπερδεύονται μεταξύ τους αρχετυπικές έννοιες, βιολογικές ανάγκες, σύμβουλοι σχέσεων, όταν όλα υπόκεινται στη λογική του «ψεκάστε, σκουπίστε, τελειώσατε;». Έτσι και αλλιώς, όμως, πάντα θα γίνεται λόγος για τον έρωτα. Παιδί της στέρησης, «τα θέλει όλα και δεν συμβιβάζεται στα λίγα. Αρρωσταίνει στα χέρια μας, απόλυτα ελπίζει, απόλυτα τραυματίζεται». Εμείς απλώς διαβάσαμε, ακούσαμε, είδαμε και προπάντων βιώσαμε. Εσείς καλού κακού ρωτήστε (ξανά) τον εαυτό σας ...;


Εγώ για σένα θα πάθω έρωτα
Ναι. Αλλά εσύ δεν ξέρεις ότι ο «ανεμοστρόβιλος»του έρωτα δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα ...; χημικό κοκτέιλ, μια χημική εξίσωση την οποία οι επιστήμονες έχουν λύσει εδώ και καιρό. Τα κύτταρά μας «λεηλατώνται» από εκκρίσεις νευροδιαβιβαστών όπως ντοπαμίνη, αδρεναλίνη και φαινυλεθυλαμίνη. Αν ήσουν καλός στη Βιολογία, θα θυμάσαι πως πρόκειται για αμφεταμίνες εξ ου και η γλυκιά ζάλη, τα μάγουλα που καίνε και η ...; ανορεξία. Η «πάθησή μου» μπορεί να διαγνωστεί άλλωστε σε φυσιολογικό επίπεδο στη μαγνητική τομογραφία του εγκεφάλου (MRI). Αυτό διαπίστωσαν ερευνητές του University College London οι οποίοι έκαναν MRI στους εγκεφάλους γυναικών και ανδρών, καθώς τους έδειχναν φωτογραφίες από «αγαπημένα» και φιλικά τους άτομα. Μην τα μπερδέψεις λοιπόν. Άλλο μου αρέσει κάποιος και άλλο είμαι ερωτευμένη μαζί του.

Κι όμως επέλεξα εσένα
«Ερωτευόμαστε τον εαυτό μας καθώς αντανακλάται στο ερωτευμένο βλέμμα του άλλου. Είμαστε ευτυχισμένοι, ξετρελαμένοι που μας διάλεξε, που τον διαλέξαμε. Επιλέγοντας τον άλλον προβάλλουμε επάνω του την ιδανική εκδοχή του εαυτού μας». Ποιες είναι όμως οι σκοτεινές δυνάμεις που συνωμοτούν ώστε να ερωτευόμαστε τους πιο απίθανους ανθρώπους; Οι ερευνητές μάλλον δεν έχουν καταλήξει αφού οι μεν ισχυρίζονται ότι ερωτευόμαστε αυτούς που διεγείρουν τη μύτη μας και οι δε αυτούς που διεγείρουν τα μάτια μας. Καθώς οι αντρικές φερομόνες εκκρίνονται με τον ιδρώτα, να είναι άραγε τυχαίο το γεγονός ότι «αναστατώνομαι» ακόμα και με την μυρωδιά των ρούχων σου; Απ΄την άλλη στον εγκέφαλό μας υπάρχει μια ειδική ζώνη που αναγνωρίζει τις εικόνες, συνεπώς η «οπτική ταυτότητα» είναι που μετράει. Αλλά «ο έρωτας με την πρώτη ματιά μάλλον είναι μύθος που συγκαλύπτει τα σεξουαλικά αισθήματα συνεπώς ο χρόνος θα δείξει εάν πρόκειται για έρωτα ή σεξουαλική έλξη».

Έρωτας- χρόνος-προδοσία
Φθάνω πρώτη στο ραντεβού, δεν έχει περάσει ούτε ένα λεπτό και με πιάνει πανικός. Αισθάνομαι η πιο προδομένη γυναίκα στον κόσμο. «Στον έρωτα δεν υπάρχει προδοσία υπάρχει μια αυτούσια ζωή που τελειώνει την ώρα που είναι να τελειώσει. Πρέπει κανείς να δεχτεί τις αρχές της γέννησης, της ανάπτυξης και του θανάτου. Εμείς τα βάζουμε είτε με τον εαυτό μας, είτε με τον άλλον επειδή τελείωσε». Τα χέρια μου τρέμουν, ελέγχω συνεχώς το κινητό μου. Ο χρόνος διαστέλλεται, ατελείωτος, βασανιστικός, τα δευτερόλεπτα μοιάζουν αιώνες. Τον βλέπω να φθάνει, τρέμω από συγκίνηση, θολώνω εν ολίγοις, ένας κόμπος η χαρά μου, όταν ξαφνικά εκείνος κάνει τη μοιραία κίνηση. Κοιτάζει το ρολόι ...; και με στέλνει στην άβυσσο. «Οι ώρες, τα λεπτά, τα δευτερόλεπτα σάρκαζαν την ψυχή μου που μακριά σου έτρεχε συνεχώς σε ανάποδα κυλιόμενη κορδέλα. Να σε προλάβει, να σε συλλάβει, να σε κατακρατήσει και να επαναλάβει μαζί εκείνο το θαυμαστό «τώρα» του έρωτα». Ο χρόνος «δεν σκοτώνεται, σκοτώνει» για αυτό μετρώ το χρόνο με τους χτύπους της καρδιάς μου, για αυτό ζητώ να τον θανατώσω για να μην σε πάρει μακριά μου. Για αυτό -αν δεν το κατάλαβες- σου ζητώ συνεχώς υποσχέσεις ...;

Ζήλια μου
Η ζήλια είναι πάθος, είναι υπερδιέγερση και τη ζω με όλες μου τις αισθήσεις. Ασθενεί η καρδιά μου και «σπαράζει το μέσα μου για σένα». Κάθε σου κίνηση, κάθε σου ματιά, κάθε σου άγγιγμα μου προκαλεί πόνο στο στομάχι. Βυθίζομαι στον πόνο αλλά θέτω σε επιφυλακή όλες μου τις αισθήσεις μήπως και σε χάσω. Η ανασφάλειά μου «φωνάζει» δυνατά αλλά εγώ δεν την ακούω. «Που να είναι τώρα; Τι να κάνει; Πως μπορεί να είναι ευτυχισμένος χωρίς εμένα; Πως γίνεται να μη μ΄αγαπά; Η πληγή του εγωισμού και το μαρτύριο της ζήλιας μέσα μου καρκινώματα». Παρηγοριέμαι όμως γιατί η ζήλια μου δεν είναι νευρωτική, δεν είναι παθολογική, «είναι τόσο απαραίτητη όσο η αγάπη και το σεξ» τονίζουν οι ειδικοί ...;

Κι όταν τελειώσει ο έρωτας;
Μπορεί θεωρητικά το ζητούμενο να είναι η διάρκειά του, αλλά φαντάζεσαι να μετράω συνεχώς σφυγμούς, να σκουπίζω ιδρώτα, να μην μπορώ να φάω, να αναπνεύσω η να θολώνω; Η φύση προέβλεψε και οι νευροδιαβιβαστές που προκαλούν όλη αυτή τη διέγερση εκκρίνονται όλο και πιο αραιά για να δώσουν τη θέση τους σε μια άλλη ουσία, την οξυτοσίνη η οποία δημιουργεί αισθήματα τρυφερότητας και συντροφικότητας. Οι επιστήμονες μάλιστα ισχυρίζονται πως οι εγκεφαλικές ουσίες που δημιουργούν όλη αυτή την «παρενέργεια» εξαντλούνται μετά τρία χρόνια. Οι περισσότερες φίλες μου «έκλεισαν» στους επτά μήνες. Τότε τι γίνεται ο έρωτας; «Γίνεται μια τρυφερή πάχνη αναμνήσεων και άδολων συναισθημάτων ή μεταμορφώνεται σε παροργισμένη εμμονή, σε πληγή που πυοφορεί και που επιστρέφει μίσος στο μίσος;». Μπορείς όμως να αφήσεις μια μικρή φλόγα «την οποία έχει ανάγκη η αγάπη μόνο που η φλόγα διατηρείται όταν παίζεις διαρκώς τα πράγματα κορόνα-γράμματα. Όταν δεν θυσιάζεις την ουσία στο βόλεμα ...;».

Σαγαπώ-Μαγαπάς
«Η ποιότητα μιας αγάπης κρίνεται από την ικανότητά της να υπάρχει και μετά από τη δύση του έρωτα. Αλλιώς το περισσευούμενο μίσος αποδεικνύει το βαθμό αναπηρίας των αισθημάτων που προϋπήρξαν». Ειδικοί κάνουν λόγο για διαχωρισμό ανάμεσα στη ρομαντική ή παθιασμένη αγάπη και τη συντροφική. Λένε ότι «το πάθος, η έξαψη και η συγκίνηση σπάνια διαρκούν πολύ. Μετά από λίγα χρόνια το πάθος δίνει τη θέση σε ένα διαφορετικό είδος αγάπης, τη συντροφική που βασίζεται στην κατανόηση, τη στοργή, την εμπιστοσύνη, τη συνεννόηση και το αίσθημα του «μαζί». Αυτού του είδους η αγάπη δεν αποκλείει μάλιστα μια ευχάριστη, «γεμάτη», σεξουαλική ζωή». Ακόμα αναρωτιέστε γιατί δεν είστε ερωτευμένη μαζί του; Φαίνεται πως.. τον αγαπάτε αφήστε που σύμφωνα με τους ειδικούς ενισχύετε με τον καλύτερο τρόπο το ανοσοποιητικό σας σύστημα αφού η αγάπη δρα ως ισχυρό αντιβιοτικό.

Τι είναι αγάπη
«Δεν φθονεί, δεν αυθαδιάζει, δεν επαίρεται ...; Πάντα ανέχεται, πάντα ελπίζει, πάντα υπομένει». «Κάνε τα στραβά μάτια» λέει η μητέρα μου. Δύσκολο ...; πολύ δύσκολο ...; Εντάξει. Σκέψου ότι «η αγάπη είναι ανθρωπίνως αδύνατη- αγάπη είναι ο Θεός, επομένως ο άνθρωπος μπορεί να τη βιώσει μόνο μετέχοντας στη χάρη Του. Αλλιώς είναι ανέφικτο, γιατί πρέπει να προσφέρεσαι στον άλλον χωρίς αντάλλαγμα, να τον δέχεται χωρίς προϋποθέσεις και όρους, και να τον αγαπάς ακόμα και αν δεν είναι αξιαγάπητος. Αγάπη είναι να δίνεις χωρίς να παίρνεις τίποτα». Τόσο απλή , τόσο μεγάλη η άνευ όρων αγάπη, έξοδος λυτρωτική από τον εγωισμό του έρωτα αλλά «γιατί τη φοβάμαι;» ρωτά η Σιμόνη την ψυχαναλύτριά της. «Γιατί η αγάπη είναι καμιά φορά τρομαχτική. Είναι ανατρεπτική η αγάπη. Μπορεί να τσακίσει την εικόνα που θέλουμε να έχουμε για τον εαυτό μας».

Ο γάμος σκοτώνει τον έρωτα
«Η παραφορά του να μ΄αγαπά» μου είχε πει όταν την πρωτοείδα, συνεχίζει η Σιμόνη. Η παραφορά του που με τη ρουτίνα του γάμου καταλάγιασε κι εκείνη τώρα δεν μπορεί να ζει άλλο κοντά του, θέλει να φύγει». Να πάει που; Σε μια καινούργια σχέση ίσως,«αναστατωτική», αναζητώντας την ένταση της πρώτης φοράς μέχρι να οδηγηθεί (ξανά) στην ρουτίνα. «Επιπόλαια θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί πως είναι στις καλλιτεχνικές φύσεις ή δίψα για εντάσεις» αλλά ως γνωστόν ο έρωτας δεν εγκλωβίζεται στη λογική του γάμου και των προγαμιαίων συμβολαίων, τα οποία εξορίζουν το μυστήριο και τον μύθο των ερωτευμένων. Υπάρχουν όμως και αυτοί που αντιμετωπίζουν το γάμο σαν ερωτικό γεγονός. Οι ίδιοι αρκούνται στο να λειτουργούν «συμπληρωματικά» μέσα στη σχέση σε ένα συναισθηματικό πάρε δώσε (εσύ δεν είσαι εγώ), κάποιοι «συγχωνεύονται» ψυχολογικά σε ένα άτομο με αποτέλεσμα να μην μπορούν να διακρίνουν τα όρια της σχέσης τους και άλλοι αναζητούν διέξοδο στα ...; όνειρά τους. Καληνύχτα!

Για τις παλιές αγάπες μη μιλάς
«Είναι άγριο πράγμα ο γάμος. Κι η αυτοδέσμευση της ζωής σου παντοτινά, επειδή μια εποχή από την πίεση μιας ανάγκης ή απ΄την μέθη ενός έρωτα αποφάσισες έτσι ...;». Γυρίζω στο παρελθόν άλλωστε, πιστεύω, πως ποτέ δεν ξεπερνάς αυτούς που αγάπησες πραγματικά. «Ξέρεις τι είναι η νοσταλγία μάτια μου; Χειρότερο φαρμάκι δεν υπάρχει». Ναι. «Υπάρχουν αγάπες γεμάτες γλύκα και τρυφερότητες. Αυτές αγγίζουν την ψίχα της ζωής. Κι όταν τελειώνουν, δεν σβήνουν. Μένουν σαν αύρα ψυχής, σαν μέσα δρόσος. Αλλά υπάρχουν και αγάπες σαρκοβόρες. Που θέλουν αίμα για να μεγαλώσουν, αίμα για να δουν το πρόσωπό τους ...;Όταν τελειώσουν, γίνονται φαρμάκι. Η αδιαφορία ή η αποξένωση, η καλύτερη εκδοχή τους. Το μίσος, ο κανόνας τους». Τον συναντώ ξανά έπειτα από χρόνια. «Είχαμε αγαπηθεί απεριόριστα, χωρίσαμε βίαια και καταπληγιασμένοι ...;Περπάτησα

Από jimanic @ Κυριακή, 14 Φεβρουαρίου 2010 11:39 πμ
Permalink | Σχόλια
Tags: Αταξινόμητα

Από jimanic @ Πέμπτη, 11 Φεβρουαρίου 2010 8:59 μμ
Permalink | Σχόλια
Tags: Αταξινόμητα

Ένας γοητευτικός έφηβος ογδόντα πέντε ετών, με μυαλό σπινθηροβόλο. Φωνή και προφορά, υποβλητικές. Η ανθρώπινη ζεστασιά διάχυτη. Το γέλιο αβίαστο. Μοναδική οξύνοια δεμένη με παιδική τρυφερότητα. Και όσο σου μιλάει, νιώθεις από τους τυχερούς εκείνους, που δέχτηκαν τα υψηλά ερεθίσματα «πετάγματος της σκέψης» από έναν από τους σημαντικότερους στοχαστές του αιώνα μας. Τον συνάντησα στη Θεσσαλονίκη, όπου η εκεί Φιλοσοφική Σχολή του ΑΠΘ τον αναγόρευσε πρόσφατα επίτιμο διδάκτορα. Ο λόγος του τελευταίου μεγάλου Ελληνα στοχαστή σε συνεπαίρνει, σε βοηθάει να ανελιχθείς σε άλλες σφαίρες, σε γεμίζει χαρά. Aντε μετά να προσγειωθείς και να κάνεις αυτήν τη σπάνιας ποιητικότητας συζήτηση ...; συνέντευξη.

«Τα μεγάλα ερωτήματα έχουν απαντηθεί από δεκάδες μεγάλους και παραμένουν αναπάντητα. Στη φιλοσοφία, η έννοια της απάντησης σε ένα ερώτημα είναι μια αδόκιμη σκέψη. Το γιατί υπάρχει ο κόσμος έχει ποτέ αποδειχθεί;» λέει ο Κώστας Αξελός. Και στην εύλογη ερώτηση αν η συνεχής αυτοαναίρεση της αλήθειας αναζωογονεί ή σκοτώνει τον φιλόσοφο, απαντά: «Μιλάω πάντα για στοχαστές και όχι για φιλοσόφους. Και η αλήθεια είναι μια πάρα πολύ προβληματική έννοια. Βλέπω την αλήθεια σαν κυρίαρχη μορφή μιας περιπλάνησης. Αμα η περιπλάνηση παίρνει μορφή και περιεχόμενο και συγκροτεί και συγκροτείται, δίνει μια μορφή της αλήθειας. Αλλά η αλήθεια υπακούει στην περιπλάνηση, και όχι το αντίθετο».

Τέλος των ιδεολογιών;

Οι ιδεολογίες γενικευόμενες πεθαίνουν. Μετά από αυτές, μια μέση απατηλή νοοτροπία θα κυριαρχήσει για πολύ.

Με ποια χαρακτηριστικά;

Εχει στοιχεία από όλα. Λίγο φιλελεύθερα, λίγο σοσιαλιστικά, λίγο χριστιανικά, λίγο εβραϊκά, λίγο προλεταριακά, λίγο αστικά, λίγο από τις φιλοσοφίες, αλλά είναι πάντα ένα μπέρδεμα, χωρίς αυτό να είναι σκέψη. Κάνει τους ανθρώπους να νομίζουν ότι σκέπτονται.

Μπορεί ο άνθρωπος να προχωρήσει έτσι;

Η τεχνική προχώρησε με γιγαντιαία βήματα. Ο άνθρωπος, όμως, αμφιβάλλω πολύ.

Θα μπορούσατε να διαβλέψετε στον αυριανό κόσμο;

Ο αυριανός κόσμος, ο βιομηχανικός, μαζικός, μηδενιστικός, ηλεκτρονικός και τεχνικοποιημένος πολιτισμός, θα τεχνικοποιήσει ακόμη και τη φαντασία. Υπάρχει ένα πέρα από την τεχνική; Και από ποιον κυριαρχείται η τεχνική; Δεν μπορώ να απαντήσω.

Επικυρίαρχη η τεχνική;

Σήμερα φαίνεται ότι είναι το κυρίαρχο στοιχείο. Υπάρχει έως και μια τεχνική των φαντασιώσεων. Ο κινηματογράφος, η ίδια μας η ζωή είναι μια μορφή τεχνικής. Είναι σαν αυτό που ακούω από τους φοιτητές, να λένε «έκανα έρωτα» χρησιμοποιώντας τη λέξη «κάνω» σαν να έκαναν ένα σκαμνί ως μαραγκοί ...;

Αν τελειώνει η φιλοσοφία, μετά τι;

Η εποχή μας έχει πέσει χαμηλά και η φιλοσοφία ζει το τέλος της. Μετά από αυτήν υπάρχει χώρος για μια ανοιχτή ποιητική σκέψη.

Το έργο σας είναι διαποτισμένο από την ποίηση.

Αναμφισβήτητα. Πέρα από την ποίηση του ανθρώπου με τη λυρική έννοια, υπάρχει η ποιητικότητα του κόσμου που είναι πιο δυνατή. Και η ανθρώπινη ποίηση είναι ένα ανταύγασμά της. Με ενδιαφέρει η ποίηση που ξεφεύγει από όλα τα όρια και φτάνει σε ένα ύπατο σημείο όπου συντρίβεται, συντρίβοντας και τον ποιητή της.

Τι είναι ο Θεός;

Η πορεία του κόσμου η ίδια έκανε να φανεί ένας Θεός. Λέω συχνά ότι ο Θεός είναι μια μορφή και μια μάσκα του κόσμου.

Τι κρατά ζωντανή τη σκέψη σας;

Η αναζήτηση, στη ζωή και στη σκέψη, της σύγκλισής τους και η αδυναμία της απόλυτης συνέπειας.

Είναι ποιοτικό κριτήριο για σας η συνέπεια ζωής και έργου σε έναν στοχαστή;

Θα έπρεπε να είναι. Αλλά βλέπουμε ότι μεγάλοι, τεράστιοι φιλόσοφοι σαν τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη είχαν την κουταμάρα να νομίζουν ότι οι δούλοι ήταν φύσει δούλοι. Κοντύτερα σε μας βρίσκεται ο Χάιντεγκερ και η τόσο ύποπτη σχέση του για ένα διάστημα με το ναζισμό. Η συνέπεια είναι μια απαίτηση την οποία βρίσκω πιο πολύ στους μεγάλους ποιητές σαν τον Χέλντερλιν και τον Ρεμπώ.

Ποια η ελπίδα, η απελπισία σας;

Ελπίδα και απελπισία είναι αντιμετωπίσεις σχετικές, στενές. Είναι και μένουν ψυχολογικές, άρα περιορισμένες.

Ο,τι ψυχολογικό, περιορίζει;

Οι ψυχικές δυνάμεις σπρώχνουν τη σκέψη. Το ψυχικό όμως, που γίνεται ψυχολογικό, είναι εμπόδιο. Παραδείγματος χάριν, ο ναρκισσισμός σαν το αποκορύφωμα του ψυχολογισμού είναι κάτι που όλα τα αναχαιτίζει, τα συρρικνώνει.

Κάποιες στιγμές δεν νιώσατε ναρκισσισμό, ματαιοδοξία ...;

Τα θεωρώ ευτελή, αλλά αναγκαία. Συγκροτούν κι αυτά την ολότητα και κανείς δεν μπορεί να βγει από την Ιστορία με καθαρά χέρια. Αν θέλει να κρατήσει τα χέρια του εντελώς καθαρά, δεν θα έχει χέρια. Ο άνθρωπος παίρνει μέρος σε αυτή την απογύμνωση, δεν είναι ποτέ έξω απ' ό,τι γίνεται.

Πώς εισπράττετε την αναγνώριση;

Αναμφισβήτητα με ικανοποίηση και θα έλεγα ψέματα αν έλεγα ότι είμαι αδιάφορος, έστω κι αν τα κίνητρά της δεν με ικανοποιούν πάντοτε. Το καινούργιο βιβλίο μου θα ήθελα να πουληθεί, να συζητηθεί, να αρέσει. Αλλά η αγωνία είναι ποιο θα είναι το επόμενο βήμα.

Γιατί εκδίδετε βιβλία;

Νομίζω πως είναι τα βιβλία μου εκείνα που μου επιβάλλονται.

Αν τα αφήνατε ως χειρόγραφα στο συρτάρι σας;

Ο άνθρωπος δεν είναι απομονωμένο ον. Δεν είναι ανεξάρτητος, είναι στοιχείο του κόσμου. Κάθε πράγμα θέλει να λεχθεί, να φανεί. Και η μετριότητα και η βλακεία. Και γι' αυτό έχουν κι αυτά το χώρο τους.

Τι υπηρετεί σήμερα η φιλοσοφία;

Δεν μπορεί να υπηρετήσει τίποτα και κανέναν. Σήμερα, ως πλανητική σκέψη μπορεί να τα θέσει όλα υπό ερώτηση και να δώσει αινιγματικές απαντήσεις.

Τι θα νέκρωνε τη σκέψη μας;

Η έλλειψη του παιχνιδιού.

Το παιχνίδι ...;

Ας θέσουμε πρώτα μια ερώτηση: πώς ξετυλίγεται ο κόσμος; Δεν θα έλεγα τι είναι ο κόσμος, γιατί τότε τον καθιστούμε στατικό. Οι μεν λένε προϊόν της ιδέας, οι άλλοι λένε προϊόν της ύλης, άλλοι λένε δημιούργημα του Θεού, άλλοι λένε φαντασίωση του ανθρώπου. Ολα αυτά είναι νοήματα που δίνουμε σαν να βρισκόμαστε έξω από τον κόσμο, ενώ ο κόσμος ο ίδιος ξετυλίγεται χωρίς νόημα, χωρίς γιατί και επειδή, σαν παιχνίδι.

Τι είναι ο χρόνος;

Ενα κεντρικότατο θέμα του στοχασμού, που κινητοποιεί και συντρίβει κάθε στοχασμό.

Λέτε «να μοχθήσουμε να σώσουμε το όνειρο αφού δεν μπορούμε να το πραγματοποιήσουμε» ...;

Ολοι κινούμεθα και από διάχυτα όνειρα. Τα όνειρα είναι τα ανοίγματα της ζωής μας. Εχουμε να μάθουμε περισσότερα πράγματα από τα όνειρά μας.

Η μη πραγματοποίησή τους ...;

Ισως κλονιστεί και η έννοια της πραγματοποίησης. Ισως κάποτε καταλάβουμε ότι το «πραγματοποιώ» σημαίνει συγχρόνως και συντρίβομαι.

Γιατί υποφέρει ο άνθρωπος;

Διότι δεν είναι το όλον. Είναι ένα τμήμα του.

Θα μπορούσε να είναι αλλιώς;

Δεν θα μπορούσε, αλλά πνίγεται μέσα σε αυτόν τον περιορισμό. Οτι δεν μπορεί να είναι εδώ και κει συγχρόνως ...;

Τι είναι ο έρωτας;

Η αναζήτηση που έγκειται στη συνάντηση και τη μη συνάντηση με τον άλλον.

Τι είναι για σας το θηλυκό;

Το ήμισυ του κόσμου. Κάτι πάρα πολύ κυρίαρχο, όχι σε επίπεδο διάκρισης φύλων, άντρας - γυναίκα. Είναι σαν δύο δυνάμεις στον κόσμο. Η σχέση με το θηλυκό είναι ένα από τα σημεία συνάντησης, των ανθρώπων μεταξύ τους και με τον κόσμο, και μαζί απομάκρυνσης. Δεν μπορεί ποτέ να πραγματοποιηθεί η απόλυτη συνάντηση αρσενικού και θηλυκού.

Επαιξε ρόλο το θηλυκό στη ζωή και στο έργο σας;

Πάρα πολύ. Αλλά δεν ξέρω πολύ καλά πού και πώς.

Ο θάνατος;

Διατρέχει όλη τη ζωή, είναι το οριστικό τέλος της και διατηρεί τα ίχνη της ζωής του θανόντος, που κι αυτά θα εξαφανιστούν κάποτε.

Τον φοβάστε;

Δεν υπάρχει για μένα ο φόβος του θανάτου, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι θέλω να πεθάνω αύριο. Ο θάνατος είναι ο καλύτερος φίλος και ο χειρότερος εχθρός, γιατί βάζει ένα τέρμα στην περιπέτεια που λέγεται ζωή. Αλλά είναι αυτός που δίνει νόημα σε κάθε πράγμα.

Οι περισσότεροι φοβούνται.

Ο άνθρωπος φοβάται τη ζωή περισσότερο από το θάνατο. Τη ζωή που οδηγεί προς το τέλος νομίζω ότι φοβούνται οι άνθρωποι.

Μεγαλύτερος φόβος σας;

Το στέγνωμα της ψυχής και της σκέψης.

Πώς θα νικηθεί ο φόβος;

Με τη συμφιλίωση μαζί του.

Ποια τρία πράγματα θα άξιζε να πιστέψουμε;

Η πίστη είναι υπόθεση θρησκευτική. Με την ποίηση και τη σκέψη ο άνθρωπος μπορεί να ανοιχτεί στη φύση, στην τεχνική και στο περιπλανώμενο παιχνίδι επάνω σε έναν ληξιπρόθεσμο πλανήτη.

Από πού να πιαστεί ο σύγχρονος άνθρωπος για να υπάρξει;

Να πιαστεί δεν μπορεί από πουθενά. Του είναι ίσως δυνατόν να ανοιχτεί στο αποσπασματικό Ολον.

Με τι όπλα;

Χωρίς όπλα. Και χρησιμοποιώντας όλα τα όπλα. Το άνοιγμα δεν είναι κάτι το μυστηριώδες. Ας πάρουμε μια παρέα στην παραλία. Οι μεν φωτογραφίζουν τους δε. Θέλουν να τους οικειοποιηθούν, να τους αρχειοθετήσουν. Οι άλλοι φωτογραφίζουν τη θάλασσα, θέλουν να την ακινητοποιήσουν. Οι άλλοι λένε, τι ωραία που είναι, δες, δες τι ωραία που χτυπάει το κύμα. Ολα αυτά είναι μορφές ακινητοποίησης του χρόνου, του χώρου και όχι άνοιγμα στο χωροχρόνο. Ανοιγμα είναι να έκαναν μπάνιο, να χαίρονταν, να ζούσαν χωρίς αυτό το δες, δες...

Το αξιακό σύστημα που οικοδομείτε;

Δεν οικοδομώ σύστημα. Επιχειρώ ένα βήμα. Και αυτό θα περάσει. Δεν είναι αυτοσκοπός. Ξέρει κανείς ότι αφήνει κάτι πίσω του και ας έχει υποστεί απέραντες μεταλλαγές.

Αυταπάτη αθανασίας;

Αν το εκλαμβάνει κάποιος σαν αυταπάτη αθανασίας, πρέπει τελικά να ξέρει ότι θα γίνει κάτι τελείως άλλο.

Εχω μια πικρή αίσθηση από όσα λέτε για τον κόσμο.

Πικρή, γιατί κρατάμε χιλιάδων χρόνων πίκρα. Γιατί μας έμαθαν ότι ο άνθρωπος πρέπει να είναι το ιδεατόν του Πλάτωνα, το καλό του Χριστιανισμού, ο καλός αστός και μετά ο καλός προλετάριος, σήμερα ο καλός παραγωγός ...; Η ανθρωπότητα έχει υποστεί χιλιάδων χρόνων κηρύγματα που την περιορίζουν ολοένα και πιο πολύ.

Υπάρχει σήμερα κρίση;

Υπάρχει κρίση πολιτισμού, κρίση στον ψυχισμό των ανθρώπων, η οποία εκδηλώνεται σε ολόκληρο τον κόσμο.

Γιατί οι νέοι πάντα διάβαζαν Μαρξ και Νίτσε συγχρόνως;

Διότι και οι δύο κάνουν ανελέητη κριτική του παρόντος. Ο Μαρξ καταδικάζει όλη την αποξένωση του ανθρώπου από τον εαυτό του μέσα στο καπιταλιστικό σύστημα. Ο Νίτσε βλέπει στο σύστημα όπου ζούμε έναν απέραντο μηδενισμό. Ομως και οι δύο θέλουν να κάνουν ένα βήμα σωτηριολογικό. Ο Μαρξ στον απόλυτο κομμουνισμό και ο Νίτσε στον υπεράνθρωπο. Ως τα τώρα δεν ξέρω κανέναν φιλόσοφο που να μη θέλησε να δώσει σωτηριολογικό άνοιγμα.

Για ποιον πολιτισμό θα μιλούσατε σήμερα;

Η εποχή μας είναι η εποχή του μυθολογικο-τεχνολογικού πολιτισμού που κρύβει το βαθύτερό του κίνητρο.

Με ποια εργαλεία θα μπορούσαμε να «εξανθρωπιστούμε»;

Με τα εργαλεία προχωρούμε, όπως λένε (προς τα πού;), αλλά αυτά δεν λύνουν το βασικό πρόβλημα της ύπαρξης της ανθρωπότητας, η οποία είναι εγκλωβισμένη στην τεράστια δύναμη που προέρχεται από τη συνάντηση της φύσης με την τεχνική.

Η μεγαλύτερη χαρά;

Οι συναντήσεις -στιγμιαίες και καίριες- με εκφάνσεις της φύσης, η δύναμη του έρωτα και της φιλίας που περιέχει τον έρωτα, οι σκέψεις που έρχονται σε μας.

Το μεγαλύτερο όραμα;

Το όραμα της συνάντησης της σκέψης και του κόσμου και η παραδοχή του φευγαλέου. Η παραδοχή της φανέρωσης και της ταυτόχρονης απόσυρσης, όσο γίνεται πιο γαλήνια.

Νιώθετε ότι πρέπει να αποδείξετε κάτι;

Από την εφηβεία είχα την εντύπωση ότι έπρεπε να πω αυτό που βλέπω.

Η εξάρτηση από τους άλλους είναι αδυναμία;

Εχουμε αναγκαία εξάρτηση από τους άλλους ανθρώπους. Η εξάρτηση πάλι δημιουργεί τα κενά της. Εξάρτηση και μη εξάρτηση έχουν το αναγκαίο στοιχείο που είναι και θετικό και αρνητικό.

Αυτοδυναμία;

Δεν μπορεί να υπάρξει σε κανένα επίπεδο.

Η εικόνα που έχετε για τον εαυτό σας;

Ειλικρινά, δεν έχω μια ενιαία εικόνα του εαυτού μου. Οταν γνωρίζω ότι η τάδε σκέψη είναι σημαντική, τότε νομίζω ότι ίσως αυτό είναι περαστικό, λέω ότι προσπαθώ να τολμάω να σκέπτομαι, ενώ το μεγαλύτερο σύνολο των ανθρώπων σήμερα δεν σκέπτονται ...; Θα έλεγα, είναι πρισματική η εικόνα του εαυτού μου, όπου γυρίζουν διαρκώς όλα τα χρώματα, όπως στο καλειδοσκόπιο.

Η σύγχρονη Ελλάδα;

Είναι ένα πρόβλημα. Ούτε Ανατολή ούτε Δύση ούτε Ευρώπη ούτε Ασία. Βαδίζει προς την αναζήτηση μιας ενότητας, την οποία δεν βρίσκει εύκολα. Δεξιά και Αριστερά είναι φθαρμένες και δεν αναδύεται ένας δρόμος.

Πώς θα ανακαλύψουν οι Ελληνες πολιτικοί την «πραγματική πολιτική»;

Θα έπρεπε να ξεπεράσουν τον στενό πολιτικαντισμό. Είναι όμως αυτό δυνατό;

Είναι εφικτή η Δημοκρατία;

Η Δημοκρατία μένει ουτοπική, δηλαδή δεν έχει πουθενά τόπο να πραγματοποιηθεί. Το ίδιο της το νόημα μας ξεφεύγει.

Τι σας έχει δώσει η Ελλάδα;

Μια ζωική ορμή. Την επαφή με τα στοιχεία της, τη θάλασσα, τον αέρα, τη γη, τη φωτιά.

Τι σας έχει πάρει;

Δεν είχα ποτέ την προκατάληψη, ώστε να μπορέσει να μου την πάρει.

Οι τιμές που σας κάνουν τα ελληνικά πανεπιστήμια τι συναισθήματα σας γεννούν;

Ευχάριστα. Θα επιθυμούσα όμως και μια πιο ζωντανή συζήτηση, στοχαστική και παραγωγική, με τους πανεπιστημιακούς.

Σκεφτήκατε ότι μπορεί να σας τιμούν και να μη σας έχουν διαβάσει;

Πολλά πράγματα δεν χρειάζεται να έχουν διαβαστεί. Μπορεί να διαπερνάνε την ατμόσφαιρα.

Εσείς διαψεύδετε την κατάρα των Ελλήνων να μην αναγνωρίζουν ζώντες δημιουργούς.

Στην Ελλάδα υπάρχει μεμψιμοιρία και δυσκολία αν δεν προηγηθεί μια αναγνώριση από τα έξω. Εξω είναι πιο πολιτικά θεσμισμένα τα πράγματα. Αλλά και υπάρχουν πράγματα που περιμένουν ακόμα το μέλλον τους.

Πιστεύετε ότι έχετε αμειφθεί;

Και ναι και όχι. Αν όμως ήταν πλήρης η αναγνώριση, θα σήμαινε ότι θα επιπέδωνε και το ειπωμένο.

H τέχνη αποτιμάται σε χρήμα. Η σκέψη;

Υπάρχει προσωπική σχέση με το έργο τέχνης. Η σκέψη έχει μία σχέση με το όλον. Μπορεί να αποτιμηθεί ένα έργο. Το όλον όμως;

Τι θα λέγατε σε έναν νέο φιλόσοφο;

Να ανοιχτεί στη σκέψη, στα κείμενα και στο κίνημα της σκέψης, στην ποίηση που διατρέχει κάθε τέχνη και να ζήσει και να πει αυτό που τον εμψυχώνει και τον συνθλίβει ατομικά και κοινωνικά.

Τι θα λέγατε σε έναν έφηβο;

Να κρατήσει, όσο γίνεται, έναν παλμό και στη λεγόμενη ώριμη ηλικία.

Θερμές ευχαριστίες στην, και συνάδελφο δημοσιογράφο, Κατερίνα Δασκαλάκη, σύντροφο του Κώστα Αξελού τα τελευταία τριάντα χρόνια, για τις μύριες διευκολύνσεις ώστε η συνέντευξη αυτή να πραγματοποιηθεί με τις καλύτερες δυνατές συνθήκες.

http://portal.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathextra_1_14/04/2009_275322

Από jimanic @ Πέμπτη, 4 Φεβρουαρίου 2010 12:54 πμ
Permalink | Σχόλια
Tags: Αταξινόμητα

..... "Αν ο Θεός ξεχνούσε για μια στιγμή ότι είμαι μια μαριονέτα φτιαγμένη από κουρέλια και μου χάριζε ένα κομμάτι ζωή, ίσως δεν θα έλεγα όλα αυτά που σκέφτομαι, αλλά σίγουρα θα σκεφτόμουν όλα αυτά που λέω εδώ. Θα έδινα αξία στα πράγματα, όχι γι' αυτό που αξίζουν, αλλά γι' αυτό που σημαίνουν. Θα κοιμόμουν λίγο, θα ονειρευόμουν πιο πολύ, γιατί για κάθε λεπτό που κλείνουμε τα μάτια, χάνουμε εξήντα δευτερόλεπτα φως. Θα συνέχιζα όταν οι άλλοι σταματούσαν, θα ξυπνούσα όταν οι άλλοι κοιμόνταν. Θα άκουγα όταν οι άλλοι μιλούσαν και πόσο θα απολάμβανα ένα ωραίο παγωτό σοκολάτα!

Αν ο Θεός μου δώριζε ένα κομμάτι ζωή, θα ντυνόμουν λιτά, θα ξάπλωνα μπρούμυτα στον ήλιο, αφήνοντας ακάλυπτο όχι μόνο το σώμα αλλά και την ψυχή μου. Θεέ μου, αν μπορούσα, θα έγραφα το μίσος μου πάνω στον πάγο και θα περίμενα να βγει ο ήλιος. Θα ζωγράφιζα μ' ένα όνειρο του Βαν Γκογκ πάνω στα άστρα ένα ποίημα του Μπενεντέτι κι ένα τραγούδι του Σερράτ θα ήταν η σερενάτα που θα χάριζα στη σελήνη. Θα πότιζα με τα δάκρια μου τα τριαντάφυλλα, για να νοιώσω τον πόνο από τ' αγκάθια τους και το κοκκινωπό φιλί των πετάλων τους...

Θεέ μου, αν είχα ένα κομμάτι ζωή... Δεν θα άφηνα να περάσει ούτε μία μέρα χωρίς να πω στους ανθρώπους ότι αγαπώ, ότι τους αγαπώ. Θα έκανα κάθε άνδρα και γυναίκα να πιστέψουν ότι είναι οι αγαπητοί μου και θα ζούσα ερωτευμένος με τον έρωτα.

Στους ανθρώπους θα έδειχνα πόσο λάθος κάνουν να νομίζουν ότι παύουν να ερωτεύονται όταν γερνούν, χωρίς να καταλαβαίνουν ότι γερνούν όταν παύουν να ερωτεύονται! Στο μικρό παιδί θα έδινα φτερά, αλλά θα το άφηνα να μάθει μόνο του να πετάει. Στους γέρους θα έδειχνα ότι το θάνατο δεν τον φέρνουν τα γηρατειά αλλά η λήθη. Έμαθα τόσα πράγματα από σας, τους ανθρώπους... Έμαθα πως όλοι θέλουν να ζήσουν στην κορυφή του βουνού, χωρίς να γνωρίζουν ότι η αληθινή ευτυχία βρίσκεται στον τρόπο που κατεβαίνεις την απόκρημνη πλαγιά. Έμαθα πως όταν το νεογέννητο σφίγγει στη μικρή παλάμη του, για πρώτη φορά, το δάχτυλο του πατέρα του, το αιχμαλωτίζει για πάντα.Έμαθα πως ο άνθρωπος δικαιούται να κοιτά τον άλλον από ψηλά μόνο όταν πρέπει να τον βοηθήσει να σηκωθεί. Είναι τόσα πολλά τα πράγματα που μπόρεσα να μάθω από σας, αλλά δεν θα χρησιμεύσουν αλήθεια πολύ, γιατί όταν θα με κρατούν κλεισμένο μέσα σ' αυτή τη βαλίτσα, δυστυχώς θα πεθαίνω.

Να λες πάντα αυτό που νιώθεις και να κάνεις πάντα αυτό που σκέφτεσαι. Αν ήξερα ότι σήμερα θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ' έβλεπα να κοιμάσαι, θα σ' αγκάλιαζα σφιχτά και θα προσευχόμουν στον Κύριο για να μπορέσω να γίνω ο φύλακας της ψυχής σου. Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ' έβλεπα να βγαίνεις απ' την πόρτα, θα σ' αγκάλιαζα και θα σού 'δινα ένα φιλί και θα σε φώναζα ξανά για να σου δώσω κι άλλα. Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα άκουγα τη φωνή σου, θα ηχογραφούσα κάθε σου λέξη για να μπορώ να τις ακούω ξανά και ξανά. Αν ήξερα ότι αυτές θα ήταν οι τελευταίες στιγμές που σ' έβλεπα, θα έλεγα "σ' αγαπώ" και δεν θα υπέθετα, ανόητα, ότι το ξέρεις ήδη. Υπάρχει πάντα ένα αύριο και η ζωή μας δίνει κι άλλες ευκαιρίες για να κάνουμε τα πράγματα όπως πρέπει, αλλά σε περίπτωση που κάνω λάθος και μας μένει μόνο το σήμερα, θα ΄θελα να σου πω πόσο σ' αγαπώ κι ότι ποτέ δεν θα σε ξεχάσω.

Το αύριο δεν το έχει εξασφαλίσει κανείς, είτε νέος είτε γέρος. Σήμερα μπορεί να είναι η τελευταία φορά που βλέπεις τους ανθρώπους που αγαπάς. Γι' αυτό μην περιμένεις άλλο, κάν' το σήμερα, γιατί αν το αύριο δεν έρθει ποτέ, θα μετανιώσεις σίγουρα για τη μέρα που δεν βρήκες χρόνο για ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά, ένα φιλί και ήσουν πολύ απασχολημένος για να κάνεις πράξη μια τελευταία τους επιθυμία. Κράτα αυτούς που αγαπάς κοντά σου, πες τους ψιθυριστά πόσο πολύ τους χρειάζεσαι, αγάπα τους και φέρσου τους καλά, βρες χρόνο για να τους πεις "συγνώμη", "συγχώρεσέ με", "σε παρακαλώ", "ευχαριστώ" κι όλα τα λόγια αγάπης που ξέρεις. Κανείς δεν θα σε θυμάται για τις κρυφές σου σκέψεις. Ζήτα απ' τον Κύριο τη δύναμη και τη σοφία για να τις εκφράσεις. Δείξε στους φίλους σου τι σημαίνουν για σένα."

Από jimanic @ Δευτέρα, 1 Φεβρουαρίου 2010 7:28 μμ
Permalink | Σχόλια
Tags: Αταξινόμητα

ΤΕΛ ΑΒΙΒ Ισραηλινή εταιρεία ανάπτυξης νέων τεχνολογιών με το εύγλωττο όνομα WeCU, ομόηχο με την αγγλική φράση «we see you» («σας βλέπουμε»), προσπαθεί να δημιουργήσει ένα μηχάνημα που θα... διαβάζει τη σκέψη για να εντοπίζονται ύποπτοι για τρομοκρατία στα αεροδρόμια.

Μετά τους σαρωτές που δείχνουν γυμνό το ανθρώπινο σώμα, η WeCU επιχειρεί να κατασκευάσει ένα σκάνερ που θα αποκωδικοποιεί τη σκέψη του ταξιδιώτη, ο οποίος μάλιστα δεν θα γνωρίζει ότι υποβάλλεται σε έλεγχο.

Το σύστημα βασίζεται σε τεχνικές που χρησιμοποιούν οι ανιχνευτές ψεύδους: στην προβολή εικόνων ή συμβόλων στις οθόνες αεροδρομίων οι οποίες θα προκαλούν κάποια συναισθηματική ή σωματική αντίδραση σε όποιον είναι επίδοξος τρομοκράτης. Η διαδικασία αναμένεται να διαρκεί λιγότερο από ένα λεπτό. «Η λογική είναι ότι οι άνθρωποι δεν μπορούν να μην αντιδράσουν, ακόμη και ελάχιστα, σε εικόνες οι οποίες τους είναι οικείες και εμφανίζονται ξαφνικά σε μη αναμενόμενα μέρη. Η αντίδραση μπορεί να είναι ένα βλεφάρισμα, αύξηση των καρδιακών παλμών, ταχύτερη αναπνοή ή κάποια νευρική κίνηση. Το σύστημα WeCU θα χρησιμοποιεί ανθρώπους για ένα μέρος της παρατήρησης των υποκειμένων αλλά θα βασίζεται κυρίως σε κρυφές κάμερες ή καλυμμένους βιομετρικούς αισθητήρεςοι οποίοι είναι σε θέση να ανιχνεύουν μια ελάχιστη αύξηση της θερμοκρασίας του σώματος και του καρδιακού παλμού» λέει ο Εούντ Γκίβον της WeCU.

Η εταιρεία άρχισε να αναπτύσσει το αμφιλεγόμενο σύστημα ανίχνευσης το 2003 έπειτα από μια σειρά πολύνεκρων τρομοκρατικών επιθέσεων στο Ισραήλ. Ενδιαφέρον για τέτοιου είδους σαρωτές φέρεται ότι έχει εκδηλώσει το υπουργείο Εσωτερικής Ασφαλείας των ΗΠΑ.

http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=2&artId=312506&dt=30/01/2010

Σχόλιο: Ποιος είπε οτι ο Οργουελ παραλογιζόταν....

Από jimanic @ Κυριακή, 31 Ιανουαρίου 2010 9:52 πμ
Permalink | Σχόλια
Tags: Αταξινόμητα

"Κι εγώ που νόμιζα οτι η μεγαλύτερη αρετή, το μεγαλύτερο δώρο στον κόσμο είναι το να μοιράζεσαι"
"Γιατί δεν είναι;" είπε ο φίλοες μου ρουφώντας νωχελικά μια γουλιά καφέ
"Ξέρω κι εγώ!" είπα "Μπερδεύομαι"
"Μην παρασύρεσαι Ερημίτη" μου είπε.
"Κατάλαβες γιατι το λέω έτσι;" τον ΄ρωτησα
"Αφού βλέπω μπροστά την εφημερίδα. Σε βλέπω πως κοιτάς μέσα από αυτή. Σε παρακολουθώ πως είσαι στο κατόπι της έγνοιας"
"Μα είναι να μην αναστατώνομαι; Ακου πράγματα:

ΕΝΑΣ ΚΑΒΓΑΣ ανάμεσα σε δύο αδέλφια που άρχισε με αφορμή τη χρήση του κοινού υπολογιστή τους κατέληξε στον φόνο του μικρότερου, ηλικίας 19 ετών, από τον μεγαλύτερο αδελφό 22 ετών, στο διαμέρισμά τους στα Καμίνια.

Η τραγωδία εκτυλίχθηκε την περασμένη Τρίτη το μεσημέρι και ο 22χρονος μετά το φονικό αφού περιπλανήθηκε για ώρες σε διάφορες περιοχές του Πειραιά, προχθές το βράδυ παραδόθηκε στην Αστυνομία.

Σε έντονη ψυχική φόρτιση, με λόγια που πολλές φορές δεν είχαν νόημα, προσπάθησε να περιγράψει στους αστυνομικούς της Υποδιεύθυνσης Ασφαλείας Πειραιά τη συμπλοκή που κατέληξε στον φόνο του μικρότερου αδελφού του, τον οποίο χτύπησε με μαχαίρι στο στήθος και τον λαιμό.

Τραγικές φιγούρες οι γονείς των δύο αδελφών που έφθασαν εσπευσμένα προχθές το μεσημέρι από τις Σπέτσες όπου διαμένουν, επειδή ανησύχησαν που δεν μπορούσαν να επικοινωνήσουν με τα παιδιά τους, τα οποία ήταν σπουδαστές και έμεναν μόνα τους στα Καμίνια.

Ιδιαίτερα μοναχικό και κλειστό χαρακτήρα περιγράφουν τον 22χρονο άνθρωποι του περιβάλλοντός του. Είχε συχνά ξεσπάσματα και σύμφωνα με γνωστούς του ήταν οξύθυμος. Τη μοιραία ημέρα, σύμφωνα με όσα έγιναν γνωστά, τα δύο αδέλφια είχαν αρχίσει να διαπληκτίζονται για το Διαδίκτυο, επειδή ο ένας περνούσε πολλές ώρες της ημέρας στον υπολογιστή.

Δεν άργησαν να έρθουν στα χέρια και ακολούθησε συμπλοκή μεταξύ τους.

Σημάδια από την πάλη βρήκε ο ιατροδικαστής και στο σώμα του δράστη.

"Κι ύστερα μου λες..." είπα αναστενάζοντας
"Μα τι φταίει η αρετή του μοιράσματος" με ρώτησε ο φίλος μου ξανά.
"Φταίει!" είπα "Φταίει! Επειδή εκείνη την στιγμή του φονικού, απουσίαζε!!!"

Πηγή:herimitis.blogspot.com

Από jimanic @ Δευτέρα, 18 Ιανουαρίου 2010 4:43 μμ
Permalink | Σχόλια
Tags: Αταξινόμητα

Της ΕΛΕΝΑΣ ΑΚΡΙΤΑ

ΑΥΤΗ ΤΗΝ ξένη γλώσσα που ακούω κάθε φορά που πατάω το κουμπάκι της τηλεόρασης, μπορεί να μου την μεταφράσει κάποιος καλός άνθρωπος; Μπορεί κάποιος να μου αποκρυπτογραφήσει αυτόν τον μυστηριώδη κώδικα Ντα Βίντσι, μπας και συνεννοηθούμε στοιχειωδώς;

Δεν ζητάω διερμηνέα από αγγλικά σε ελληνικά. Από γαλλικά, ιταλικά, γερμανικά σε ελληνικά. Ζητάω διερμηνέα από ελληνικά σε ελληνικά. Να καταλάβω πέντε βασικά πραγματάκια. Να μην τρώω τις ελληνικούρες σαν χαστούκια απανωτά. Να μη μου περνάει απ΄ το μυαλό ότι μιλάνε απταίστως τη σανσκριτική διάλεκτο.

Σταχυολογώ μερικά μαργαριτάρια που δίνουν και παίρνουν όταν οι παρουσιαστές, συντονιστές, πανελίστες, συνάδελφοι δημοσιογράφοι και λοιποί συμπαθείς κλάδοι βρίσκονται στο τσακίρ κέφι:

1. Για τα επίθετα που τελειώνουν σε «ηςης-ες» τους επιφυλάσσω μια τεράστια έκπληξη: ΚΛΙΝΟΝΤΑΙ!!! Λέμε «ο διεθνής Τύπος, η διεθνής κατακραυγή, το διεθνές αντίκτυπο». Δεν λέμε «αυτό είναι πολύ ευγενής παιδί», «τα άτομα αυτά είναι πολύ προσηνής». Ή μάλλον, όταν το λέμε, ετοιμαζόμαστε μετά να θρηνήσουμε θύματα.

2. Επίσης κλίνονται τα «ων-ουσα-ον». «Με τον υπάρχων νόμο»;

Ναι, το άκουσα κι αυτό. «Τρία άτομα ήταν απών». Ναι, το άκουσα και είμαι ακόμα ζωντανή.

3. Αντιθέτως ΔΕΝ κλίνονται τα επώνυμα. Η Γεννηματά της Γεννηματάς, η Καρέζη της Καρέζης; Όταν ακούω- κατά κόρον- εκείνο το «της Ακρίτας», μια σκοτοδίνη μου ΄ρχεται, χάνω τον κόσμο! Αφήστε τα ήσυχα, ρε παιδιά! Τα καημένα τα επώνυμα δεν ενοχλούν κανέναν. Όπως τα ακουμπάς στη γωνίτσα τους στην ονομαστική, έτσι μένουν και στη γενική. Δεν κόβουν βόλτες πέρα δώθε! 4. Κάποιος είναι ανώτερος από τον άλλον.

Ποτέ, μα ποτέ- σε ό,τι θέλετε να σας ορκιστώ- δεν είναι ΠΙΟ ανώτερος από τον άλλον. Η σύγκριση εμπεριέχεται ήδη στη λέξη, δεν χρειάζεται το φρικαλέο κερασάκι στην τούρτα. Πιο ανώτερος, πιο κατώτερος, πιο χειρότερος, πιο καλύτερος; Αμολάμε τις λέξεις όπου και όπως γουστάρουμε; Αυτός ο πλεονασμός του «πιο» παραπέμπει στην παροιμία «τώρα που βρήκαμε πιπέρι, βάλε και στα λάχανα»!

5. Όταν δίνουν σε κάποιον να υπογράψει ένα χαρτί, του λέμε «υπόγραψε εδώ». Όχι «υπέγραψε εδώ». «Ανέφερέ μου ακριβώς τι άκουσες», «μετέφερέ του τους χαιρετισμούς μου»! Να θυμηθούμε λίγο τα ελληνικούλια που μαθαίναμε- μαζί με την κρεμάλα που παίζαμε- τις ατελείωτες ώρες στο σχολείο;

Να θυμηθούμε λίγο τη διατήρηση εσωτερικής αύξησης στον τύπο της προστακτικής;

6. Ο Οκτώβριος δεν έχει «μι», που να χτυπιέσαι κάτω. Δεν είναι ΟκτώΜβριος- κι ας επιμένουν οι πολιτικοί μας σε προεκλογικές περιόδους. Ο Οκτώβριος δεν είναι Οκτώμβριος και δεν προτίθεται να γίνει στο άμεσο μέλλον.

7. «Να αναπαράγω» ή «να αναπαραγάγω»; Εδώ «σου βάζω δύσκολα μα σκέψου πόσα πέρασα, σου βάζω δύσκολα κι ας παίζω με τα νεύρα σου». Αυτό όντως είναι ζόρικο. Το κόλπο, απλό: Λέμε «να αναπαράγω» για κάτι που σκοπεύουμε να κάνουμε πολλές φορές. «Να αναπαραγάγω» για κάτι που σκοπεύουμε να κάνουμε άπαξ. Αν το θυμόμαστε αυτό, μπορεί να το σκαπουλάρουμε το λαθάκι!

8. Είναι προ Χριστού αλλά δεν είναι μετά Χριστού: μετά Χριστόν. Μετά ΤΟΝ Χριστόν- πόσο πιο λιανά να στο κάνω, χαρά μου;

9. Δεν είναι πεdε, είναι πέντε: πεν-τε!!! 10. Ο τύπος είναι αθυρόστομος, δεν είναι ανθηρόστομος. Δεν μιλάει δηλαδή και βγαίνουν γλαδιόλες απ΄ το στόμα του. Η δικτατορία δεν είναι δικταΚτορία! Δεν αποθανατίζω: απαθανατίζω! Δεν κάνω σφιγγομέτρηση. Κάνω σφυγμομέτρηση.

Και πάει λέγοντας... Το εν δέκατον έγραψα απ΄ όσα είχα στο μυαλό μου. Εύχομαι εγκαρδίως, σε κάθε ευγενής αναγνώστη, να περάσει όμορφα στον υπάρχοντα Σαββατοκύριακο! Χαίρεσθε!

ΥΓ: Καλή σου ώρα Μποστ, τα είπες όλα!!! «Η ρομβία αφιχθέντος και σταθέντος στη γωνιά, μελωδίαι ήτο φέρων ευφρανθείς η γειτονιά»!

http://www.tanea.gr/default.asp?pid=10&ct=13&artID=4555596

Από jimanic @ Σάββατο, 16 Ιανουαρίου 2010 12:40 πμ
Permalink | Σχόλια
Tags: Αταξινόμητα

Δημοσιεύτηκε στο σημερινό Φύλλο της Εφημερίδας της Τουρκικής Κυβέρνησης, η απόφαση του τουρκικού υπουργικού συμβουλίου για τη «διδασκαλία της ελληνικής γλώσσας στα δημόσια και ιδιωτικά φροντιστήρια».

Η απόφαση (υπ' αρ. 2009/15085) ελήφθη στις 1/6/2009, μετά από σχετικό έγγραφο του τουρκικού υπουργείου Παιδείας στις 22/5/2009 και με βάση το άρθρο 2 του νόμου 2923 του 1983 περί «διδασκαλίας ξένων γλωσσών και εκμάθησης των διαφορετικών γλωσσών και διαλέκτων των Τούρκων πολιτών».

Ο νόμος, στο άρθρο 2, αναφέρει τις «αρχές που διέπουν τη διδασκαλία ξένων γλωσσών στις κάθε βαθμού δημόσιες και ιδιωτικές, γενικές και επαγγελματικές σχολές, καθώς επίσης και τις σχολές που παρέχουν παιδεία σε ξένη γλώσσα», σημειώνοντας όμως «με την επιφύλαξη των διατάξεων διεθνών συμβάσεων».

Το ίδιο άρθρο αναφέρει ότι «οι αρχές σχετικά με την ίδρυση και την επίβλεψη των φροντιστηρίων αυτών καθορίζονται με κανονισμό που εκδίδει το Υπουργείο Εθνικής Παιδείας» και ότι «οι ξένες γλώσσες, η διδασκαλία των οποίων μπορεί να γίνει στην Τουρκία, καθορίζονται με απόφαση του υπουργικού συμβουλίου».

Το άρθρο 1 του νόμου, στο οποίο δεν στηρίζεται η απόφαση περί διδασκαλίας της ελληνικής γλώσσας, αναφέρει ότι «σκοπός του παρόντος νόμου είναι η ρύθμιση των αρχών που διέπουν τις ξένες γλώσσες οι οποίες θα διδαχθούν στα εκπαιδευτικά ιδρύματα, τα σχολεία που διδάσκουν σε ξένη γλώσσα και την εκμάθηση των διαφορετικών γλωσσών και διαλέκτων που χρησιμοποιούν παραδοσιακά οι Τούρκοι πολίτες στην καθημερινή τους ζωή».

Το γεγονός ότι η απόφαση δεν στηρίζεται στο άρθρο 1, σημαίνει πρακτικά ότι η ελληνική γλώσσα ως προς την έγκριση για φροντιστηριακά μαθήματα, δεν τοποθετείται σε ένα πλαίσιο «γλωσσών και διαλέκτων Τούρκων πολιτών», μεταξύ των οποίων είναι οι Έλληνες της Κωνσταντινούπολης, τα σχολεία των οποίων διδάσκουν μαθήματα στην ελληνική γλώσσα.

Μπορεί η απόφαση του υπουργικού συμβουλίου να αφορά τη «διδασκαλία της ελληνικής γλώσσας σε δημόσια και ιδιωτικά φροντιστήρια», αλλά ο σχετικός νόμος είναι πιο ευρύς και κάνει λόγο για «κάθε βαθμίδα εκπαίδευσης».

Ωστόσο, υπογραμμίζεται η σημείωση που υπάρχει στο άρθρο 2 για τις «διατάξεις των διεθνών συμβάσεων», που παραπέμπει θεωρητικά στη Συνθήκη της Λωζάννης, στη «Μορφωτική Συμφωνία του Βασιλείου της Ελλάδος και της Τουρκικής Δημοκρατίας» που υπογράφηκε στις 20.4.1951 (ΦΕΚ 103/Α/1952) και στη «Συμφωνία για την Πολιτιστική Συνεργασία» που υπογράφηκε μεταξύ της Ελλάδας και της Τουρκίας στις 4 Φεβρουαρίου 2000. (ΦΕΚ 142/Α/2001).

Πηγή: ΕΡΤ

Από jimanic @ Τετάρτη, 13 Ιανουαρίου 2010 7:32 μμ
Permalink | Σχόλια
Tags: Αταξινόμητα

Ας είναι η σημερινή "καλημέρα" από την ψυχή μας σταλμένη για να ανακουφίσει, όσο μπορεί, τους κατοίκους της Αιτής....

Από jimanic @ Τετάρτη, 13 Ιανουαρίου 2010 9:11 πμ
Permalink | Σχόλια
Tags: Αταξινόμητα