Νόστιμον Ήμαρ

"Το γεγονός ότι θα ασχολούμασταν με το τεχνολογικό κοινωνικό μας προφίλ στο facebook πριν μερικά χρόνια θα μας φαινόταν σενάριο επιστημονικής φαντασίας. Κι όμως ο σύγχρονος άνθρωπος έχει εναποθέσει συναισθήματα, την ανάγκη του για επικοινωνία και κοινωνικότητα, την ανάγκη του να νιώθει ότι ανήκει και του ανήκουν, σ'ένα κουτί που είτε έχει σύρμα είτε όχι είτε είναι μικρό είτε μεγάλο. Η μοναξιά του και η κοινωνική διαλλακτικότητα μέσα στη μίζερη και μονότονη καθημερινότητα του έχουν βρει την διέξοδο τους σε αυτό το κουτί που τους επιτρέπει την εισδοχή στον φανταστικό κόσμο του facebook. Σ'αυτό τον καλωδιακό κόσμο οι άνθρωποι ως κοινωνικά όντα κάνουν ηλεκτρονικούς φίλους που άλλους τους αποδέχονται και άλλους τους απορρίπτουν, μοιράζονται φωτογραφίες από προσωπικές τους στιγμές , σχόλια και αναλώνονται σε άσκοπες κοινωνικές εξορμήσεις. Κι όμως σε αυτό το κοινωνικό προφίλ του ανθρώπου που έχει τόσους αμέτρητους φίλους , μετέχοντας σε τόσες κοινωνικές ομάδες τα λεγόμενα "group", αγνοόντας πολλές φορές τον αυτοσκοπό τους, καταρρακώνεται η ανθρώπινη αξία στημ σφαίρα της ψεύτικης καλωδιακής επικοινωνίας αναμοχλεύοντας τις αλτρουιστικές τάσεις της ανθρώπινης φύσης. ¨ομως πως γίνεται να επικοινωνείς, να μοιράζεσαι και να αναλώνεσαι με φίλους που ποτέ δεν γνώρισες; ¨ολες οι ανθρώπινες φιγούρες στον κοινωνικό κόσμο του facebook παίρνουν την μορφή μιας άψυχης φωτογραφίας, με στημένες γκριμάτσες και χαμόγελα όταν το φλας είχε ανάψει αγνοόντας την μορφή και την προσωπικότητα όταν το φλας είχε σβήσει. ο χαρακτήρας και η προσωπικότητα του ανθρώπου καθηλώνεται στην στερεοτυπία των άψυχων σχολίων και όλα τα συναισθήματα, σκέψεις γίνονται γράμματα, τελείες, τόνοι, κόμματα. Όλα είναι άψυχα σύμβολα της μοναξιάς μας, και οι κοινωνοί του facebook μιλάμε στο αλφαβητάρι της αποξένωσης και της απομόνωσης. Άραγε έχει αναρωτηθεί κανείς πόσο μάταιο και αλλόκοτο να έχεις συναντηθεί μ'ένα καλωδιακό σου φίλο στην λαϊκή της γειτονίας σου και να μην τον έχεις αναγνωρίσει, γιατι για σένα πήρε την μορφή ενός ηλεκτρονικού προφίλ; Σ'αυτό το καταφύγιο του σύγχρονου ανθρώπου υποδηλώνεται η ασίγαστη και αμέριστη επιθυμία του ανθρώπου για το μετέχειν και το ανήκειν. Όμως πως γίνεται να ζητάς να μετέχεις και να ανήκεις σ'ένα κίβδηλο και κάλπικο κόσμο, απαρνιώντας ταυτόχρονα τον πραγματικό κόσμο, κτίζοντας γύρω σου τον δικό σου καλωδιακό κόσμο, με καλωδικούς φίλους με καλωδιακές ταυτότητες και καλωδιακές προσωπικότητες. Σ'αυτή την άρνηση του κόσμου και απάρνηση του εαυτού σου δεν χωράνε εύκολες και πρόχειρες επεξηγήσεις. Ίσως σ'αυτόν τον κόσμο τελικά να σε απόδέχονται, να έχεις αξία και μπορείς να κάνεις "delete" οτι,δήποτε σε ενοχλεί παγιώνοντας την σκληρή πραγματικότητα της απομόνωσης και της απόρριψης. Αυτός είναι ο δικός σου κόσμος όπως εσύ τον θες....
Ένα άρθρο της Μαρίας Χειμώνα"

http://tvland-gr.blogspot.com/2009/07/facebook.html

Από jimanic στις Πέμπτη, 10 Δεκεμβρίου 2009 @ Πέμπτη, 10 Δεκεμβρίου 2009 5:10 μμ
Permalink
Tags: Αταξινόμητα